Het laatste botje

Het laatste botje

Mijn favoriete beleg is dat van Maastricht. Door Alexander Farnese. Het begon op mijn geboortedag, min driehonderdvijfennegentig jaar en duurde bijna vier maanden. Het was gruwelijk. Hete olie in de loopgraven, uitroken, mijnen, kokend water, buiktyfus, na overgave een driedaagse plundering. Om je een idee te geven. Nee, geen idee? Stel je dan voor dat je [...]

De mens bewaard

Frederik Ruysch wilde de mens bewaren. Dat deed hij door hem zorgvuldig te ontleden en elk deel te bewaren. Op sterk water. Geprepareerd met was. Balseming. Longvliezen. Melkvaten. Een kinderarmpje dat twee oogleden vasthoudt. Een skelet met een gebalsemd hart. In Ruysch' anatomisch kabinet werd de innerlijke mens tentoongesteld met vaandels, kant en bloemen die eeuwig [...]

Toen

Hij vertelt. Over hoe het vroeger ging, hoe het was, hoe het voelde, vol overtuiging alsof hij er zelf bij was. Zelf de slag bij Zelf de revolutie Zelf watersnood En zij zijn vergeten dat het 2016 is, dat ze zelf bestaan. Ze weten niet waar hun tafels eindigen en zij beginnen, want ze hangen, [...]

Toekomst

Over mensen die jaren geleden leefden, weten we niet zo veel. Onderzoek levert informatie op, maar het is een puzzel met ontbrekende stukjes. Maar wat als wij het onderwerp van onderzoek zijn? Als mensen die pas over duizenden jaren zullen leven, iets over ons willen weten? Ik stel me voor dat ze het wereldwijde web [...]

Tijd

Zolang ik me kan herinneren, ligt dat ding in huis. Een soort gladde steen met inkepingen, twintig centimeter, aan een kant taps toelopend naar een snijvlak. Bot. Ik heb de steen elke week minstens een of twee keer vast. Soms bewust, meestal achteloos. 'Het is een vuistbijl,' zegt mijn vader. 'Een echte prehistorische. Heb ik [...]