Quote
0

Ik ging met een vriendin naar de FeelGood Market. Zij had haar hond meegenomen, maar eenmaal in mijn huis besloten we dat de hond wel bij Bart achter kon blijven. We liepen over de Mathildelaan waar ik wees en vertelde over de Engelse bom die later een Duitse bom bleek te zijn. Voor het stadion werden we overreden door fietsers. Normaal loop ik aan de andere kant, maar daar kom je nu niet uit. Op Strijp-s gingen we door de Leidingstraat en dat vind ik altijd zo’n mooie naam. Je ziet er leidingen boven je hoofd.
Toen werd de vriendin gebeld. De hond was heel onrustig en had in huis gepiest. Ik zag op mijn telefoon dat ik zeven oproepen had gemist. We zeiden dat we pies zouden halen en meteen terug zouden lopen. Het eten van pies is een soort traditie, als iets na twee keer al een traditie kan zijn. We kozen twee vegetarische en een met steak.
Thuis was de hond weer rustig, maar Bart en ik hielden wel in de gaten of ze niet weer ergens op het tapijt ging zitten. Met z’n drieën keken we de Franse animatiefilm ‘le magasin des suicidés’ en de hond kwam tussen ons in op de bank liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s