Gedachtes bij een pakje

Ik bestel een boek bij Bol. Dat doe ik niet vaak, alleen als het boek nergens anders te krijgen is of als het erg duur is en alleen tweedehands nog enigszins betaalbaar, of als ik het gewoon erg snel wil hebben, dus eigenlijk is dat best vaak. Het betreffende boek is een kaartenboek van Amsterdam van vijftienzoveel tot achttienzoveel, precies wat ik nodig heb voor mijn roman. Ik krijg een bericht dat het op 18 augustus geleverd wordt door DHL. Via track & trace kan ik bijhouden waar mijn pakket zich bevindt.
Ik heb daar gedachtes bij.
Zo bevindt mijn pakket zich op maandagavond 17 augustus in het sorteercentrum. De volgende dag, de beloofde bezorgdag, wordt er een ander boek en een pakket voor de buurman bezorgd, maar geen kaartenboek. Ik denk: hoe groot is dat sorteercentrum? Waar bevindt zich dat centrum? Werken ze daar ’s avonds en ’s nachts door? Dat is toch het beeld dat je hebt: mannen en vrouwen in stijve bruine pakken die de knoppen bedienen van de grote sorteermachine, dat ene pakje dat van de band valt en nooit zijn bestemming zal bereiken.
Op woensdag 19 augustus bevindt mijn pakket zich in het lokale distributiecentrum. Het wordt vandaag aangeboden.
Om 10.22 uur gaat de chauffeur op weg. Het is lokaal, dus erg lang kan het niet meer duren. Aan de andere kant, Eindhoven is een grote stad, daar kun je de hele dag rondrijden, er zijn zelfs toeristen verdwenen in Woensel.
Net als ik op mijn balkon zit verschijnt de grote gele DHL-bus. Een man stapt uit met een pakketje, afmeting ‘mijn boek’. Ik sta klaar bij het intercomsysteem om de deur te openen. Ik hoor vaag een bel, van een van mijn buren, maar niemand doet open en als ik naar buiten ren, rijdt de bus de straat uit.
Ik geef toe, ik heb geen geduld. Ik hou er niet van als mensen iets komen afgeven en ik niet weet hoe laat precies. Bezorgers bellen ook altijd aan als je net op de wc zit. Nog een dag langer wachten trek ik niet, dus ik bel DHL.
Nee, zegt de vrouw aan de lijn, de pakketten van DHL worden niet met een gele DHL-bus bezorgd. Uw pakketje komt gewoon met een particulier die eigen vervoer heeft.
Ik denk: ik denk te simpel.
Terwijl ik dit schrijf, is mijn pakket er nog niet. Ik zie een witte auto waaruit aan de achterkant een tros ballonnen en een grote ballonnendrie ontsnappen. Ik zie de wagen van Post-NL. Ik zie de leveranciers van wijn, vlees, vis, de scouting op de fiets, de verdwaalde toeristen uit Woensel.
Maar de dag is nog niet om en Eindhoven is groot. First World Problems.

Later: Die gele bus kwam wél voor mij. Verkeerd adres, blijkbaar. Morgen een nieuwe dag, hopelijk met mijn kaartenboek.
Nog later: O nee, toch niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s